Het minst kijk ik uit naar het verbeteren van al die examens. Op een korte tijd moeten we toch heel wat examens overlopen en we mogen geen foutjes maken. Ik zal maar wat nieuwe pennen aanschaffen, maar kies ik eerder voor rode of groene? Ik moet zowel exames afleggen in de begin als de eindperiode van de examenweken. Zo heb ik wel wat tijd tussenin om de eerste examens te verbeteren maar het is niet genoeg hoor!

Bij de volgende schoolraad breng ik alvast op dat we misschien toch maar moeten overwegen om enkele aircotoestellen te bestellen om zo bepaalde probleemklassen af te koelen – want temperaturen boven de 30 graden zijn gewoon niet leuk als je een examen probeert af te leggen…

Blijkbaar zijn er trouwens geen echte regels – ik hoop dat ze in de politiek daar snel iets aan veranderen…

Ben dit weekend gaan winterwandelen in Lier en het was absoluut geweldig. In het filmpje hierboven zie je presentatrice Ilse De Vis die je door de prachtige Palieterstad meeneemt, en de meeste van de plekjes die ze toont deden wij ook. Het was heel mooi, en de sfeer zat er in Lier ook goed in na hun overwinning tegen den Beerschot…

Volgende keer gaan we toch als de zon een beetje meer schijnt – dit was echt wel een beetje frisjes…

(Tim en Tom, ja, hahaha, lach allemaal maar. )

Er was wel niet zo’n goed nieuws eigenlijk. Ze hebben bij Toms moeder kanker vastgesteld een tijdje geleden, en hoewel het tot voor kort allemaal nog redelijk goed ging, blijkt de ziekte nu toch de bovenhand te krijgen. Pas wanneer je zo eens een persoonlijk verhaal hoort, merk je wat een gedoe daar allemaal bij komt kijken… Om de ziekte tegen te gaan zijn ze met chemotherapie en bestralingen begonnen. Dat is al geen pretje omdat je blijkbaar (vooral van chemotherapie) serieus ziek bent – bovenop de pijnen die je dan al hebt. Leuk is anders. Komt nog eens bij dat je haar uitvalt door die processen. Als man kan je je daar misschien over zetten, maar als vrouw…? Toms mama heeft nu een haarwerk gekocht, en af en toe draagt ze ook een sjaaltje op haar hoofd. Eigenlijk is ze veel te jong om hier al door te moeten.

Maar het is niet alleen de behandeling. Ook de kosten en de administratie… Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Alles laten goedkeuren door de mutualiteit voor terugbetaling (want die medicijnen zijn enorm duur…). Data vastleggen voor behandelingen en intussen nog zien dat het huishouden draait.

Tom helpt nu veel want zijn vader kan het ook niet alleen. Hij is enig kind. Wat een verhaal zeg… Ik werd er wel stil van. Ik hoop dat het in mijn familie niet te snel moet voorkomen. Wat een vreselijke ziekte.

Op het internet kan je wandelroutes uitstippelen, en ik ben nu geen topman wat computertoestanden en telefoondingen betreft, maar ik heb nu op mijn smartphone toch wel een app geinstalleerd die mijn routes bewaard en zelf nieuwe routes lanceert. Met één oortje in mijn oor kan ik dan horen hoe lang we al bezig zijn en hoe we moeten wandelen, en mijn ander oor is vrij om een babbeltje te doen. Een beetje zoals Evy Gruyaert met haar Start to Run, maar minder luide muziek en minder constante begeleiding. (Ook tof: achteraf berekent het hoeveel calorieën je hebt verbrand – niet dat we het echt daarvoor doen maar het is mooi meegenomen.)

Valco is alvast fan! Ik zou eens een filmpje moeten opnemen van hoe enthousiast hij is als hij door heeft dat hij mee mag! Ik moet nog maar richting deur wandelen en hij begint al vrolijk rond te lopen! Je kan maar beter alles van het salontafeltje hebben gehaald, of hij gooit alles omver met zijn kwispelende staart! (Na één keer leer je het wel…)

I love my dog!

Ach, Valco kan er maar goed mee zijn. Want doordat ik thuis blijf, en de steden te vermijden zijn, gaan wij weer wat meer wandelen. Ook een van mijn goede voornemens van dit jaar: meer bewegen. Als leraar sta je veel recht, maar zo verkrampt met je arm in de lucht staan om met een krijtje op bord te schrijven is toch nog iets helemaal anders. Wandelen dus. Dat is gezond, en zo heeft de hond er ook nog iets aan. En het is niet te intensief. Ik was een wandelclub aan het overwegen, maar ik vrees dat ik dan te veel tussen zestigers ga lopen en daar voel ik me toch iets te jong voor… Die mannen lachen er hoegenaamd niet mee echter: elk jaar doen veel wandelclubs mee aan de Dodentocht in Bornem: 100 km zonder verpinken! Ik weet wel ook niet of die honden toelaten op hun wandelingen… Eens uitzoeken.

Het verbeteren dit jaar was lastig, omdat het dus een heel nieuw examen was. Dat is ook voor mij altijd een beetje zoeken. Ik probeer ook in januari ergens een moment te vinden om te bespreken, zeker bij de examens die slechter waren dan verwacht. Ik vind inzicht in wiskunde heel belangrijk. Belangrijker dan de juiste uitkomst is de juiste denkwijze. Wie het gewoon niet ZIET, heeft het echt niet begrepen. Het is dat analytisch denken waar volgens mij te weinig de nadruk op wordt gelegd. Een verhaaltje, eender hetwelk, kan je opdelen in componenten en daar de bewerkingen mee doen die nodig zijn.

Ik ben sinds gisteren klaar met het laatste examen, en de meesten deden het wel goed hoor. Dat is altijd leuk. Nu kan de vakantie beginnen – hoewel ik nog wel wat toezicht moet doen in mijn klas de komende dagen, maar dat is iets van niks he.

Fijne kerstvakantie voor de leerlingen, en voor de andere lezers fijne feestdagen gewenst!

De Ardennen bleken alleszins heel gezellig en niet zo heel koud. Ook de trip daarnaartoe viel mee. Ik wilde aanvankelijk met de trein gaan, maar dat zag Helena niet zitten. Zij werkt ook niet vlakbij en heeft dus een auto, dus zij heeft gereden. Toch een beetje omgekeerde wereld, zij die rijdt, niet? Ik vond het een beetje ambetant, zo ouderwets ben ik nog wel. Valco vond het allemaal best op de achterbank.

We zijn heel veel gaan wandelen uiteraard, en vele dagen zijn echt heel mooi geweest. Enkel zaterdag op de terugrit hadden we regen, maar een zaterdag op de baan valt nogal goed mee. Het is prachtig om nu in de bossen te gaan wandelen hoor: verkleurde bladeren, paddenstoelen overal, … Zelfs ergens naartoe rijden is mooi.

Dus mensen: ga eens naar het bos dit weekend!

Het was een goede start. Het is inderdaad wel een vrij grote klas, maar het blijken wel allemaal kinderen te zijn die vooruit willen. Dat is al een meevaller. Hoewel de ene dag de andere niet is. Ik ben ook gezegend met vrijdag, de laatste twee lesuren, en ik kan je verzekeren dat dat stevig is. Ik vind het om eerlijk te zijn ook niet serieus dat die mannen op vrijdag de laatste twee uren wiskunde moeten krijgen – dat is toch wel een beetje evil, niet? Ik probeer vrijdag dan altijd te houden voor iets met wat meer entertainmentwaarde, een groepswerk of een vraagstuk dat wat lijviger is en meer op een raadsel lijkt dan op een vraagstuk, maar wiskunde is nog altijd maar wiskunde natuurlijk – en bijgevolg voor de meeste mensen vrij saai.

Ik denk wel dat mijn inzet wordt geapprecieerd, want er mag in mijn klas wel eens wat worden gelachen. Zolang het maar binnen de perken blijft. We zijn nog maar een maandje bezig natuurlijk, maar ik heb wel de indruk dat het klikt.

Binnenkort nog op het programma: vierdaagse naar de Ardennen, weekend inclusief. Ze zijn daar een paar jaar geleden mee begonnen. Het is twee dagen studies, met vakken, voornamelijk biologie en aardrijkskunde natuurlijk, en dan twee dagen teambuilding eigenlijk min of meer. Hopelijk is het nog een beetje mooi weer: oktober is altijd af te wachten. En voor mij is het ook twee dagen geen les geven, maar wel mee mogen. Wordt leuk!

Augustus was de maand van klusjes in huis, en klusjes op school. Ik heb de living en de slaapkamer geschilderd (wit, het wordt rap zwart, maar ik vind het het mooist) en daarna heb ik mijn klas al wat op orde gaan brengen (de laatste week dan toch, eerder niet). Ik ga weer titularis zijn van een klas, en heb 25 leerlingen onder mijn hoede volgend jaar. Dat zijn stevig wat rapportjes en handtekeningen in agenda’s vrees ik. Hopelijk valt mijn klas even goed mee als de voorbije jaren. Ik heb me nog nooit beklaagd dat ik leraar ben geworden.

Nog één weekendje rust en dan gaan we ervoor!